!مرا با عینک آفتابیم به خاک بسپارید

...

پله ها را یکی در میان بالا میرفتم

قلبم تند تند میزد

وهرچند لحظه یکبار پشت سرم را نگاه میکردم،

از ترس کمتر شدن فاصله مان.

پله های همیشگی طولانی شده بود

به در رسیدم

در را با عجله باز کردم

پشت سرم وارد خانه شد

عصبانی بود

حالا درست مقابل هم ایستاده بودیم

دستهایش را بالا برد تا سیلی محکمی در گوشم بزند

چشمهایمان باز در هم قفل شد،

یک ثانیه سکوت

یک نگاه نگران

چشمهای سوسو

و خشمی سرکش

از یک سوتفاهم

و ثانیه ای نشد که آرام

دستش را روی گونه ام گذاشت

و نوازشم کرد

...

همه ی این صحنه ها را دیده بودم

سالها پیش

و هردو بار در خواب...!

+نوشته شده توسط نازنین |

هیچ کس چیزی نخواهد فهمید از آشفتگی ذهن من....استثنا هم دارد!

صداي دلنواز ابر صورتي بالاي خانه می آید

هرچه دید میزنم چیزی نمیبینم

آمدنم یک شرط بیشتر نداشت،

"سهمم از خانه بیشتر از یک مربع چندصد متری باشد

و سقف اتاقم همیشه آفتابی بماند."

آمدم.

و دنیایی که مثل آدمها زیر قولش میزد

و حالا من همه چیز دارم جز سهمم از یک خانه!

چکمه هاي قرمز کودکي ام را جارو ميکند، نهر جلوی خانه

و من به دنبالش تمام فضای بی تقلید کودکی ام را میدوم

همسایه ها مثل همیشه در خود فرو میروند وقتی به هم میرسیم

و نگهبان جلوی در نگاهش را طولانی میکند.

پاهایم را بر میدارم

و میروم.

برای ماندن حرف تازه ای ندارم...

خیابانها هرروز هراسناکتر میشوند

و هرروز هرچه از کنارهم عبور میکنیم

بیرنگ تر میشویم

و من از همه ی نگاههای بامعنی آدمها

برداشتهای تازه ای دارم

واقعیت دنیا سیاه تر است از پشت عینک آفتابی

خوش بحال پیر نابینا

او حقیقت زندگی را از پشت همین شیشه ها عمیقتر درک کرد و رفت

صدای سیاوش قمیشی از ماشین کناری....

راننده ی تاکسی که با خودش( یا من! )حرف می زند....

پسرک تکراری شکلات فروش....

موتور سوار کنار ماشین...

من...

چراغ سبز می شود....

همه چیز خوب پیش می رود

پسرک ولگرد شکلات فروش به من زل میزند

چشمهایمان دوباره در هم قفل میکند

و جواب آغوش تبسم صورتی ام را

با یک شکلات مجانی میدهد

قیمتی به اندازه ی یک لبخند

تمام مسیر چهارراه تا خانه را شکلات خوردم

و به کشف ارزش سکه ی رابطه ها فکر کردم

يقين پيدا کرده ام

هرچه نسبتمان دورتر باشد نزديکتريم

و هرچه آشناتريم از هم دورتر!

+نوشته شده توسط نازنین |