!مرا با عینک آفتابیم به خاک بسپارید

صبح خیلی زود

در سکوت پاییزی کوچه

فارغ از صدای همه ی سگ ها و گربه ها و آدمها

و البته کلاغها - که علی رغم اینهمه تلاششان هیچوقت نفهمیدیم میخواهند چه به ما بگویند -

مثل همیشه

آرام آرام در کوچه قدم میزدم

به قصد دانشگاه

آنجا

درست مقابل من بود

با همان ارامش همیشگی

و نگاه معصومانه

و لباسی به رنگ مورد علاقه ام.

فکر کردم : چه طور اینهمه انرژی داری تو؟؟

جواب دادم : لابد بعضی وقتها مجبوری انرژی ات بینهایت باشد!

سرش پایین بود

من نزدیکتر میشدم

میدانستم کسی دور و ورم نیست

بی اضطراب نگاهش میکردم

نزدیکتر که شدم

حضورم را حس کرد

سرش را بالا گرفت

و باز مثل همیشه آرامش نگاهش وجودم را پر کرد

میخواستم لااقل اینبار این سکوت سنگین لعنتی چند ثانیه ای را بشکنم.

نزدیک اش که رسیدم

کارش را نگه داشت

جاروی بزرگ چوبی اش را کناری کشید

و من مثل همیشه

بی هیچ حرفی

با لبخند رد شدم...

+نوشته شده توسط نازنین |

یکی بود

یکی نبود

مسافر کوچک جیبهایش خالی بود ، دلش پر

هوای دلش هرروز سردتر میشد،

درحالیکه روزهای تابستان هرروز گرمتر

-تضادی صعودی با محیط خارج-

مسافر کوچک صبح ها تمرین کور بودن میکرد ،

شبها قصه ی نشنیدن میخواند

و گاهی همه ی عادت های خوبش را ترک میکرد

عینک افتابی هم نمیزد دیگر

جواب سلام هایش گلایه های نفس گیری شده بود از درد عشق – ساده انگار ترین واژه-

خداحافظی که یادشان میرفت!

ادم های شهر مسافر کوچک

همه کور و کر بودند

مسافر کوچک هم یاد میگرفت کور باشد و کر

برای مسافر کوچک

قلب چیزی نیست

مگریک منحنی سرخ

و عشق دروغ است

مگر آنکه راست باشد.

و راستی وجود ندارد

مگر چشمها ببینند

و چشمها نمیبینند

مگر قلب ها چیزی بیش از یک منحنی سرخ باشند

مسافر کوچک هرگز عینک افتابی اش را به چشم نمیزند

مگر هوا آفتابی باشد.

+نوشته شده توسط نازنین |

به ما توفیق ِ

تلاش در شکست،

صبر در مصیبت،

امید در ناامیدی،

فداکاری در سکوت،

دین ِ بی دنیا،

عظمت ِ بی نام،

ایمان بی ریا،

عشق بی هوس،

عطا کن...

+نوشته شده توسط نازنین |