"از شک تا یقین،

از یقین تا عشق

تنها تار مویی فاصله است"

فاصله اش کمتر از یک تار موست

اما حادثه اش...

اتفاق مبهمی نیست

این قصه فقط دو جمله دارد

رسیدن به آن جایی  که نباید

و شنیدن حرف هایی که...ای کاش هرگز.

مادرم همیشه نگران بود...

می گفت آخرش دیوانه می شوم...

دیوانه شده ام...

درد هم ندارد...

فقط انگار یک چیزی از درونم گم شده است

دوست داشتم نویسنده ی سناریوی زندگی ام خودم باشم

آن وقت از لج همه ی فیلم های هندی آخرش را خط خطی می کردم

بعد هم می نشستم دوباره از اول نوشته هایم را می خواندم

 وبرای خودم کدو پوست می کندم

شاید این تعبیر همه ی کابوس های تکراری ام باشد

یا شاید ماجرای " دستمال کاغذی" عمه ی فمنیستم!

کسی چه می داند؟

دلم یک عالمه قورباغه ی زشت می خواهد

یکی برای هر وعده !

شاید عادت کنم

به وضع قورباغه گی ام

انگار چاره ای هم نمانده نازنین!